Stasi - 2.0.18

by Hugo Trentelman | 22 October 2018

eye
share article on facebook email article print article

Het Stasi-archief bestaat uit 111 km aan dossiers. Zomaar een feitje. Ooit ergens gehoord denk ik. Nutteloze informatie die opgeslagen ligt in mijn brein. Gisteren kwam het ineens opborrelen. Aanleiding, een brief van het CBS. Ze wilde een aantal dingen van mij weten. Nou ja, over mijn bedrijf om precies te zijn. Hoeveel mensen werken er? Verwacht ik nieuwe vacatures? Nog geen vijf minuten werk. Makkelijk online in te vullen. En een dwangsom van maximaal €5000,- per dag. Als dat geen hoge respons oplevert.

De Staatssicherheitsdienst hielt ernaar verluid extremere methodes op na. Toch was de dienst uit de voormalige DDR het eerste waaraan ik dacht. "Wat denken ze wel niet daar in Den Haag?!, Oost-Duitse praktijken zijn het!" schreeuwde ik door het lege huis. Vijf minuten later zat ik achter mijn computer. Had het CBS wel het recht boetes op te leggen? Op Google toetste ik de woorden "CBS", "boete", "verplicht" en "betalen" in. Al snel kwam ik tot de conclusie dat het CBS volledig in haar recht staat. Er is zelfs een aparte wet op het Centraal Bureau voor Statistiek, de CBS wet. Kansloos om hier verder tegen te protesteren. Een half uurtje (en een dozijn scheldwoorden) later heeft het CBS netjes mijn gegevens ontvangen.

Al jaren werk ik als zelfstandig ondernemer in de zorg. Een solide onderneming. Geen schuldeisers geen uitbreidingsplannen, gewoon stabiel. Vanmorgen spatte de reclameleuzen van mijn scherm. De Rabobank, ABN-AMRO, Qredits, allemaal boden ze goedkope leningen aan. Alsof het afgesproken was. Zonder aanleiding. Toch? Verbaasd sloot ik mijn laptop en reed naar mijn werk. Onderweg viel het kwartje. Het algoritme van Google had uit de woordencombinatie (boete, betalen, verplicht) afgeleid dat ik geld nodig had. Een missertje van het algoritme. De techniek erachter; de natte droom van elke Stasi-officier. Geen kilometers maar lichtjaren aan informatie, niet handmatig informatie koppelen, maar geautomatiseerd miljoenen koppelingen per seconde.

Best een eng idee! Vindt u ook niet? Niemand gooit zijn privacy graag te grabbel. Toch heeft u, net als ik, waarschijnlijk tenminste een Google (Gmail, YouTube, Google+) en Facebookaccount (Facebook, Instagram, Whatsapp). Ook u heeft ooit met de gedachten gespeeld deze accounts te verwijderen. En ook u heeft dat niet gedaan. Arjan Lubach deed een poging. Hij is in april 2018 gestopt met Facebook. Met hem zo'n 10.000 anderen. Niemand (ook Arjan niet) stopte ook met YouTube, Google en al die andere. Waarom niet? Omdat het onhandig is. Het geeft gedoe. En daar heeft u al helemaal geen zin in. Toch?

Ik had kunnen besluiten mijn gegevens niet aan het CBS te geven. De boete niet kunnen betalen en het voor de rechter kunnen laten komen. Om dan in het ongelijk gesteld te worden. Een beetje principiële vent laat zich daar niet door afschrikken en dus zou ik het vonnis naast me neerleggen. De dwangsommen en inbeslagnames zouden mijn bedrijf ruïneren. Mijn werknemers zouden werkloos raken en mijn bedrijf failliet. Maar dan was ik wel trouw gebleven aan mijn principes.

Net als de Staatssicherheitsdienst vroeger begrijpen Google, Facebook en de Nederlandse Staat heel goed hoe de menselijke psychen werken. Iedereen maakt onbewust een kosten-batenanalyse. Wat levert het inleveren van een beetje privacy mij op? Wat kost het mij om dit terug te pakken? Zolang de voordelen zwaarder wegen dan de nadelen zal de informatiezucht van overheden en bedrijven leiden tot verdere inperking van onze privacy. Is dat erg? Ach zo lang je niks te verbergen hebt. In de DDR had men ook niks te verbergen. Anders zorgde je buurman daar wel voor.

Ontvang nieuwe columns en essays in uw mailbox. Makkelijk op te zeggen!

CustomisedHeading

Hugo2

About the Author: Hugo Trentelman -

Reacties (0)

Plaats reactie

Er zijn nog geen reacties.

RSS feed voor reacties op deze pagina | RSS feed voor alle reacties