Treurbus

by Hugo Trentelman | 29 September 2018

touringcar
share article on facebook email article print article

Kent u dat ook? Zo ineens, uit het niets, een beeld dat je somber stemt? Je begrijpt niet waarom. Het gebeurt gewoon. Nog geen seconde geleden voelde je je prima. Nu voel je je leeg en somber. En dat door een foto. Niet door een beeld van 4 kleuters in een bakfiets, niet door een foto van een vluchtelingenkamp in Griekenland of een minister die lachend 2 miljard euro van de burger schenkt aan Unilever en Shell; nee, dat zou begrijpelijk zijn. Toch? Nee, ik heb het over een nietszeggend alledaags beeld van een stel (bijna) bejaarden in een bus.

Dat is exact wat mij overkwam afgelopen zaterdag. De zon scheen, het was 11 uur, ik had een krant gekocht, mijn kopje koffie stond op en de kinderen waren aan het spelen met onze hond. Ziet u het voor zich? Lekker beeld toch? Zo voelde ik mij ook. En toen, plotseling die foto op mijn netvlies. De zojuist beschreven ochtend veranderde spontaan in een miezerige ochtend op tweede Paasdag bij een willekeurige meubelboulevard met twee zeurende kinderen en een kar vol meuk.

Wat in deze foto maakte deze reactie in mij los? De mensen in de foto zijn vrij doorsnee. Dat kon het niet zijn. Mijn kat is ook nooit overreden door een touringcar. Noch heb ik een andere onverwerkt jeugdtrauma met een bus in de hoofdrol. Sterker nog, het tegenovergestelde is juist waar. Met school naar Parijs, met vrienden op vakantie naar Malgrat de Mar, vier uur mijmerend, naast een wel erg leuk meisje, op de weg terug van Winterberg. Allemaal leuke herinneringen uit mijn jeugd met bussen in de hoofd- of bijrol. Het treurige van de foto is dus niet de bus noch de mensen op de foto. Wat dan wel?

De treurigheid van een vijftiger die voor zijn plezier, uit vrije wil, met dertig gelijkgestemden, als sardientjes opgepropt in een voertuig stapt om een dagje naar een Duitse kerstmarkt te gaan. En dat alles onder leiding van een iets te enthousiaste gids genaamd Gunther. Dat moet het zijn! Niemand heeft toch ooit als dertiger gedacht: "als ik straks de Abraham gepasseerd ben, ja dan geht es los mit den Gunther nach Weinachtsmarkt im bus." Ik denk het niet. En toch is het beeld zo alledaags dat niemand ervan opkijkt. Die mensen vinden het dus blijkbaar echt leuk. Volgens mij zijn we nu iets op het spoor. De tragiek van de ouder wordende man.

Even een aantal jaren terug in de tijd. Een zaterdagochtend in 1998. Het is 11 uur in de ochtend en een jongeman van 17 is net ontwaakt na een avondje stappen met zijn vrienden. Naast hem ligt een onbekende schoonheid waarvan hij de naam niet meer exact weet. Zijn hoofd bonkt licht, maar niets dat een tweetal paracetamol niet kan verhelpen. Op het programma voor vandaag staat helemaal niets, behalve een feest later vandaag. Een topweekend. Buiten is het bewolkt, maar in zijn hoofd schijnt de zon. Dan ziet hij een foto. Een foto met daarop een man van midden dertig, spelende kinderen en een hond. Dit hele tafereel speelt zich af in een, net iets te gelikte 'VT wonen', doorzonwoning. De zon in het hoofd van de jongeman verdwijnt achter een zwarte wolk. Herkenbaar? Ziet u ook een patroon?

De jongen van 17 kan zich het leven van de 37-jarige man niet voorstellen en kijkt met afschuw naar hoe het leven dan wellicht zou kunnen zijn. De 37-jarige man kan zich op zijn beurt geen voorstelling maken van het leven van een 57 jaar oude man. De foto van de mensen in de bus deed mij dus waarschijnlijk onbewust denken aan mijn eigen leven 20 jaar van nu. In mijn onbewuste zat ik daar op de eerste rij van die bus aandachtig te luisteren naar Gunther die vertelt over de geschiedenis van de kerstmarkt. Een afschrikwekkend beeld uit mijn onbewuste dat mijn bewuste somber stemde.

De tragiek, en tegelijkertijd dat wat ouder worden dragelijk maakt, is dat met de jaren je verwachtingen van het leven veranderen. Hoewel ik nu niet zou moeten denken aan die busreis met Gunther, zou ik ook niet meer als die 17-jarige jongen willen leven. Ik ben gelukkig met mijn leven zoals het nu is. Waarschijnlijk zit ik daarom over 20 jaar ook gelukkig naar Gunther te luisteren en kijk ik terug naar mijn leven van nu met plezier maar zonder heimwee.

 

Ontvang nieuwe columns en essays in uw mailbox. Makkelijk op te zeggen!

CustomisedHeading

hugozwartwit

About the Author: Hugo Trentelman -

Reacties (0)

Plaats reactie

Er zijn nog geen reacties.

RSS feed voor reacties op deze pagina | RSS feed voor alle reacties