Tukkerville

by Hugo Trentelman | 10 January 2019

Kerk
share article on facebook email article print article

Rayna James was ooit een succesvol countryzangeres. Nog maar een aantal jaren terug zaten de concertzalen altijd afgeladen vol. Nu zijn de lege plekken een doorn in haar oog. Er moet iets gebeuren. Maar wat? Samen met haar platenmaatschappij bedenkt ze een plan om haar carrière te redden; een plan dat gaandeweg ongewenste gevolgen blijkt te hebben. Herkent u de verhaallijn? Inderdaad; het plot van de bekende Amerikaanse dramaserie Nashville! Onze eigen Ilse de Lange heeft er nog een gastrol in gespeeld. Afgelopen week is mijn associatie bij de plaatsnaam Nashville ingrijpend veranderd. Niet langer denk ik aan Rayna en Ilse maar aan religie en homohaat. Toch hebben de serie en de verklaring meer gemeen dan de vernoeming naar de Amerikaanse stad Nashville.

Vanuit onze achtertuin kijk ik op een Kerk. Een schitterend uitzicht. Vroeger was het er altijd druk; zo vertelde mijn buurman laatst. Gezinnen uit de buurt kwamen er op zondag samen om de dienst bij te wonen. Afgelopen zondag was ik bladeren aan het harken in onze tuin. Ineens schrok ik op van een geluid bij de Kerk. Het bleek een rollator die werd voortgeduwd over het grindpad naar de Kerk. De geluiden van spelende kinderen, keuvelende vrouwen en de ferme tred van een jonge man over het grindpad zijn verleden tijd. De Kerk is haar prominente rol in de samenleving kwijtgeraakt. Net als Rayna James wil de Kerk geen lege stoelen. Ze wil een factor van belang blijven. De Nashville-verklaring is een poging de identiteit van de Kerk te behouden. Het is een plan om relevant te blijven. De wetenschap heeft de fundamenten van het geloof weerlegd. Om de mysteries van het universum en het leven te doorgronden kijken we al lang niet meer naar de Kerk. De wetenschap biedt betere antwoorden. Ondanks dit bleef de Kerk lange tijd relevant vanwege haar functie als morele kompas binnen de gemeenschap. De laatste decennia is de maatschappij snel veranderd. Om draagvlak te houden is de Kerk meegegaan met veel ontwikkelingen in de samenleving. Van moreel baken naar volger. De Kerk heeft water bij de religieuze wijn gedaan. Homoseksualiteit is zelfs min of meer geaccepteerd. Te veel water bij de wijn maakt de wijn echter onherkenbaar. Plat gezegd: Het is niet meer te zuipen. Waarom nog kiezen voor een wijntje als het smaakt naar water? De Nashville-verklaring is een plan om wijn weer naar wijn te laten smaken. Een plan om de kompasfunctie te herpakken en de lege plekken te vullen.

De massale en heftige reactie op de Nashville-verklaring legt voor de Kerk een open zenuw bloot. Zoals¬†Rayna's¬†plan haar carri√®re te redden bijna het einde ervan betekende, kan de Nashville-verklaring wel eens het definitieve einde van de Kerk inluiden. Religie heeft vanuit het verleden een bijzondere status in onze wetgeving. De Grondwet wijdt er een artikel aan; Artikel 6 ‚Äď Vrijheid van Godsdienst. Vanuit historisch perspectief is dit begrijpelijk en gerechtvaardigd. Godsdienst is in de geschiedenis maar al te vaak aanleiding geweest van uitsluiting, discriminatie en moord. In de Romeinse tijd werden Christenen publiekelijk gemarteld en vermoord vanwege hun Godsdienst. Artikel 6 had daar een groot verschil kunnen maken. De Nashville-verklaring maakt echter duidelijk dat deze speciale status in onze tijd niet langer te rechtvaardigen is. De breed gedragen "Godsdienst-light" variant, waarin homorechten en Darwin geaccepteerd zijn, wijkt in zo weinig af van de maatschappij dat speciale bescherming overbodig lijkt. De Godsdienst die de Nashville-verklaring voorschrijft is slechts voor een enkele SGP'er nog levend; zo blijkt. Artikel 7 (vrijheid van meningsuiting) en Artikel 8 (vrijheid van vereniging) bieden voor deze marginale groep voldoende rechtszekerheid. Als religie nog maar een verwaarloosbare rol speelt in onze samenleving wat maakt¬†geloven¬†in God dan anders dan geloven in Marsmannetjes? En waarom heeft geloven in een God dan een andere rechtsbescherming nodig dan geloven in Marsmannetjes? Beide zijn in feite niet meer dan een idee zonder breed maatschappelijk draagvlak.

Discussie over het belijden van geloof valt nog altijd binnen de taboesfeer. Zodra iemands geloof ter discussie wordt gesteld komt altijd de dooddoener op tafel: "iedereen mag geloven wat hij of zij wil". Einde discussie. Toch zou de discussie hier verder moeten gaan. 'Godsdienst-light' lijkt misschien onschuldig maar is het niet. Het faciliteert fundamentalisme. Zonder Islam geen radicale Islam en zonder Godsdienst geen SGP. Iedere fundamentalist heeft een fundament nodig. Een debat over het nut van Artikel 6 moet het startpunt zijn van een brede discussie over religie in onze samenleving en God uit de taboesfeer trekken. Een onbedoeld maar nuttig gevolg van de Nashville-verklaring. Ik stel voor dit debat af te trappen met een beginselverklaring waarin wordt opgenomen dat: LHBT-identiteit geen afwijking is en iedereen gelijkwaardig is, God niet langer met een hoofdletter geschreven wordt en Artikel 6 overbodig is. Ter ere van Ilse, die Nashville een Nederlands tintje gaf, noemen we het: de Tukkerville-verklaring.

Ontvang nieuwe columns en essays in uw mailbox. Makkelijk op te zeggen!

CustomisedHeading

hugozwartwit

About the Author: Hugo Trentelman -

Reacties (0)

Plaats reactie

Er zijn nog geen reacties.

RSS feed voor reacties op deze pagina | RSS feed voor alle reacties